De waarachtigheid van de Kardingebultra.
- 14 minuten geleden
- 5 minuten om te lezen
De aankomst op zaterdag is als aankomen op een festivalterrein. De organisatie is druk aan het opbouwen en je mag je eigen tentje een plek geven. Een constant weerzien van bekenden met daarnaast nieuwe ontmoetingen met andere atleten. De Kardingebultra leeft! Ondanks dat het een beproeving gaat worden is de sfeer vooral heel gemoedelijk en gezellig en kijk iedereen uit naar een mooi en vooral langdurig samenzijn.
Kort uitgelegd: elk uur starten voor een ronde van 6,7km, haal je dat niet lig je eruit. Maximaal 24 uur waarbij de laatste ronde al snelle ronde geldt, wie het snelst terug is wint!
Spartathlon training Waar een hoop mensen mijn vooraf al vroegen of ik weer elke ronde in een ander shirt ga lopen vertelde ik dat het centrale thema dit jaar anders is. Ik gebruik de Kardingebultra als start in mijn voorbereiding op de Spartathlon in september. Om mijzelf daar elke ronde aan te herinneren zal ik 23 rondes lang in verschillende Spartathlon shirts lopen. Ook is mijn indeling van de race daarop gericht, zoveel mogelijk in mijn wedstrijd tempo blijven lopen voor die race en steeds weer de berg op blijven rennen. Ik ben hier niet om mijzelf te sparen voor de laatste ronde maar mijzelf te harden in het tempo en gevoel. De laatste ronde trek ik mijn Pieterpad FKT shirt aan omdat de bultra de brug is tussen beide evenementen en zal ik de laatste ronde racen voor de glorie van de bultra!
Broertje
Afgelopen jaar startte ik hier samen met Tsjeard toen ik last minute nog een kaartje regelde en bij hem aansloot. Dit jaar was het andersom en regelde Tsjeard een last minute kaartje.
In het voorjaar gaf ik mijn broertje Ian een startbewijs voor de bultra cadeau. Ik heb veel vertrouwen in hem dat hij ook in staat is deze beproeving te finishen. Vol enthousiasme nam hij het cadeau aan en heeft er serieus naar toe getraind. Het is prachtig hier zo samen te mogen staan en hem er door zijn nieuwe ervaringen heen te coachen.
Ian heeft zijn cadeau volledig uitgepakt en liet geen ronde onbenut. De laatste 6 rondes leek hij wel steeds minder blij te zijn met zijn cadeau.......gelukkig wist hij de mentaliteit te waarborgen en de laatste ronde zijn eigen inspanning te bekronen en tja wie geeft dan wie een cadeau.
Ian ik ben onwijs trots op de volharding die je jezelf hebt getoond afgelopen weekend. Dat je samen met mij hier wilde staan en leuke nieuwe mensen hebt ontmoet. Dat je jou gezin hebt laten zien uit welk hout jij gesneden bent en hoe je samen loodzware momenten doorkomt. Eerst voelt het makkelijk, dan doet het pijn en als je daar goed naar luistert komt daarna de diepe glorie, de smaak van de persoonlijke overwinning voor de ogen van lieve mensen nabij!
Organisatie
Het is onwijs bijzonder wat een kleine organisatie neerzet in deze 24 uur. De gemoedelijke sfeer, de overtuiging het aan te kunnen terwijl er een tekort aan vrijwilligers was. De gezamenlijke beleving met de atleet en het publiek. Jan en Nico blijf vooral zo doorgaan het is een genot hier mee te mogen doen! Hoewel ik niet alle vrijwilligers bij naam kan noemen wil ik iedereen bedanken maar toch in het bijzonder Sebastian Greiner die ronde naar ronde 24 uur lang ook de Kardingebult opgelopen is. Je bent een sterke kerel met een groot hart! Dank voor je toewijding en support, elke keer als ik jou bereikte had ik de ronde bereikt! Zie het filmpje dat Sebastian in de laatste ronde gemaakt heeft. (bijna alle andere rondes hadden we een praatje of high five, deze laatste ronde lag de focus bij het finishen)
Support
Naast de organisatie kon ik ook rekenen op persoonlijke support. Jannick de nr 2 van vorig jaar kwam even langs en was een fijn weerzien. André die naast het parcours woont, regelde pannenkoeken en heet water voor bouillon en thee. En om 4 uur 's nachts had hij pizza's gemaakt voor ons. Wat een genot, je bent geweldig!!.
Annouck (zusje) & Marloes kwamen met hun hond Sancho langs. In de laatste uren waren Johan & Fanny er met de kinderen. Jolijn (vrouw van Ian) samen met Pepijn, Jula en Tobian. En Anja (mijn vrouw).
Maar de meeste support kwam toch van onze ouders. Ze waren in de avond rond 22 uur gekomen en hebben de race niet meer kunnen loslaten, ze hebben de hele nacht onderdeel gevormd van het kleine groepje betrokken mensen. Dankbaar voor jullie support en gezamenlijke beleving.
De laatste ronde
Vanaf start weet ik dat het om de laatste ronde gaat. Gelukkig weet iedereen je daar ook aan te herinneren. En werd de opmaat naar een spannende laatste ronde steeds groter. De snelle lopers met ambitie Marc, Maurice en Jacob wilden maar wat graag met mij het gevecht aangaan. Allemaal hadden ze zich de hele race gespaard door steeds rustige ronden te lopen. De voorlaatste ronde kon ik even wennen aan de snelle schoenen en ik merkte dat mijn focus veranderde en de stijfheid in het lijf weer ruimte maakte voor souplesse.
De toeter gaat en Marc schiet als een pijl uit een boog weg gevolgd door Jacob en Maurice. De laatste 2 achterhaal ik al vlot en kan met veel ontspanning naar Marc toelopen. Het tempo ligt enorm hoog maar voelt als goed binnen de controle. Als ik op kop lig is het stabiliseren. Ik hoor dat er iemand niet ver achter mij loopt maar kijk niet om. Pas bij het tweede klaphekje kijk ik en zie dat Maurice mij op de hielen zit. Als ik het 3km punt doorkom bij alle support heb ik het idee dat de afstand kleiner wordt. Er bekruipt mij een enorm gevoel van angst, wat ik nooit eerde zo heb gehad, de angst om te verliezen wat ik absoluut niet wil maar ook niet kan overzien omdat ik volop in de race zit. Het lukt me het lange stuk fietspad en het gravelpad tegen de wind in de volbrengen in het snelle tempo. Ik zie dat ik iets uitgelopen ben maar heb het technische gedeelte over het gras en zand nog te doen. Eenmaal op het fietspad besef ik dat het met 1,7km te gaan en enkel nog de bult over rustiger begint te worden in mijn emotie. Nog een keer de bult over vol overgave Sebastian voorbij en dan behouden naar de beneden over de trappen. Eenmaal op de parkeerplaats hou ik mijn tempo hoog, nog steeds 3'40 p/km. Richting de finish zone het gras op. Jan wacht me op de streep op en alle mensen gekomen om te kijken. Ik finish na 25'08, ruim 2 minuten sneller dan vorig jaar. Maurice 2e een kleine 40 seconden later en Marc 3e ook onder mijn snelle tijd van vorig jaar. Dankbaar dat jullie met mij wilden racen deze ronde en dankbaar dat we met 18 personen de finish mochten bereiken!
Emotie
Nadat ik de finish gepasseerd ben lig ik in het gras op adem te komen. Ik ben even helemaal kapot maar kom al snel weer op adem. Na 5 minuten komt emotie omhoog. Het besef van de spanning in de laatste ronde, het onwaarschijnlijke tempo dat er uit komt met het onwaarschijnlijke niveau van de anderen en dit alles 4 weken na de intense inspanningen op het Pieterpad. Het is me even te veel te beseffen dat dit me lukt.
Ik voel enorme dankbaarheid voor zoveel meer dan alleen mijzelf en mijn prestatie.
In de media:
Dagblad van het Noorden: Deze mensen rennen 24 uur lang rond de Kardingebult in Groningen. ’Zwaar? Ach, het leven is ook zwaar’
Opmerkingen