FKT Pieterpad

Na een kleine 2 weken zijn alle indrukken ingedaald en is er ruimte mijn verhaal te schrijven. Wat altijd begint als een concept een idee, een droom, wens of verlangen...wordt na verloop van tijd werkelijkheid en dat gebeurde met mijn Pieterpadplan. De jaren voorafgaand was het vaker in mijn hoofd en kreeg het uiteindelijk een datum, en nu in de laatste dagen voor de start kwam de werkelijke spanning omhoog dat het echt ging gebeuren. Enerzijds een fijn gevoel dat je niet langer meer droomt, plant of nadenkt over wat komen gaat. Maar meer bezig bent met de realisatie, afdichting van de laatste onzekerheden en vooral loslaten van alles in het hoofd, het lijf mag nu spreken.

Start en nacht 1.

Een iet wat hectische rit naar Pieterburen toe vanwege vele weg omleggingen die toch anders op de navigatie stonden dan in de werkelijkheid. Zo stappen we 17.45 uit de camper en staan Atze Wiepke en Andrea ons al op te wachten. We starten de trackers en lopen naar het startpunt om een foto te maken. Een korte check of alles aanwezig is en het doet.

Als het exact 18.00 uur op 18 juni 2026 is het tijd onderweg te gaan. Ik adem diep uit en groet de anderen om op pad te gaan. Het is heel fijn het eerste stuk alleen te lopen. Ik zoek naar mijn eigen ritme en heb de tijd contact te maken met alle gevoelens die ik aan deze loop gekoppeld heb. De stilte van het Groningerlandschap is fijn, ik kom tot mijzelf en kan ritme en wat aanpassing aan de avondwarmte vinden. Het eerste deel van de route bestaan uit kleine beton paadjes door het land, grasstroken en brede wegen zonder verkeer. Via Winsum waar Anja voor de eerste keer staat langs het water richting Groningen. Op het 30km punt waar ik Groningen binnenloop is ook mijn coach Stefan Rorije aangehaakt bij Anja in de camper. De avond hectiek en warmte in de stad voelen niet prettig, midden door het centrum met plantsoenen waar iedereen loopt en fietst, het drijft me net wat teveel op ik wil weg uit de drukte.

Aan de zuidkant verlaat ik de stad langs het Hoornse- en Paterswoldsemeer, een bekendere fietsroute voor mij. Mijn ouders staan heel fijn langs de route voor support. Als ik weer bij de camper aan kom is Johan is door Marten gebracht en zal nu aansluiten in mijn crew voor de nacht. Ik heb nu ongeveer 40 kilometer gehad, de warmte is voelbaar en kost daarmee ook moeite zo op de avond, het wil goed zweten. Als ik weer op pad ga kan ik genieten van een prachtige roze zonsondergang, steeds meer richting de nacht. En nun beginnen er ook meer zandpaden en bosstroken te komen.

Voor Zuidlaren is Johan ook in de loopkleding aangesloten. Het is fijn in de nacht niet helemaal alleen te lopen. Dat houd me iets meer wakker en helpt ook bij het goed blijven navigeren. De eerste nacht heb ik vaak veel last van slaapdruk. We lopen mooie bosstroken afgewisseld met een dorpje en vervolgens het Balloërveld over. Daaromheen is het lastig oriënteren waar je werkelijk bent. Stefan staat op tussenpunten met de verzorging, Anja ligt even te slapen. Zo ontstaat een ritme.

Het begint hard te regenen met onweer erbij. Johan telt hoever het onweer weg is en houdt het angstvallig in de gaten. Schuilen is wel een optie maar dan vooral wanneer het heel hevig is en risicovol begint te worden. Tot die tijd is het rustig door bewegen en de omgeving goed in de gaten houden.

Het stortregent en we staan even in het bos te schuilen, wanneer de bomen verzadigd zijn heeft dit ook geen zin meer en lopen we door. Ik baal van de natte voeten en de enorme plassen op de smalle bospaadjes. Met een trail vind ik dit heel erg leuk maar nu met nog 400km voor de boeg maak ik me wel wat zorgen over wat dit met de staat van mijn voeten gaat doen. Johan loopt geactiveerd door de plassen heen en heeft weer tempo gevonden nu het onweer afgenomen is.

Het voordeel van het lopen in deze periode is dat de nachten kort zijn. In de vroegte van de ochtend verwelkomd de zon je na een paar uurtjes donkerte alweer. De kleine dorpjes zijn soms voorzien van een watertappunt, dat is fijn om even de slaap uit de ogen te spoelen.

Bij Dalerveen stoppen we bij een school. Ik mag even een halfuurtje slapen omdat de druk wat hoog blijft, daarna kan ik ook de tape op mijn voeten weer aanbrengen zodat blaren nog lang uitblijven.

De lerares bij de Stidal school vraagt enthousiast wat we doen, ze hebben op school de afspraak dat groep 7 & 8 de wandelaars die de bel buiten luiden voorzien van koffie en thee tegen een kleine vergoeding voor een goed doel. Wat is mijn crew blij met verse koffie.

Ik vervolg op droge schoenen weer alleen mijn weg, vind gelijk weer souplesse en ritme in mijn bewegen. De nachtelijke begeleiding van Stefan zit erop, Anja en Johan gaan nog even verder. Johan heeft 60km meegelopen de nacht door een mooie nieuwe persoonlijk langste afstand.

Coevorden is nu de eerste grote plaats waar we doorheen komen. Bij binnenkomst wordt ik opgejaagd door een gans die zijn jongen probeert te beschermen. Daarna moet ik van de route afwijken omdat de weg opgebroken is. Ik loop een slag door een park zonder al te veel extra meters en kom weer terug in het centrum op de route. De warmte komt er al behoorlijk in. Ik heb zin aan verkoeling maar ook wat anders qua smaak in mijn mond. Ik vraag mijn verzorgingsteam om een milkshake. Niet veel later in Gramsbergen krijg ik mijn gewenste milkshake van Fanny. Dat is heel fijn en levert interne verkoeling op. Een voorbij fietsende man vraagt zich af wat we aan het doen zijn wanneer hij de camper met alarm lichten ziet staan. Na de succeswensen van de man die zelf ook stukken van het Pieterpad loopt ga ik weer verder op pad. Ik loop langs Engeland richting Hardenberg. Vlak voor ik Hardenberg binnenloop neem ik afscheid van Johan als verzorger voor de eerste 'natte' nacht.

In het volgende traject komt er weer meer bosrijk gebied, ook zal Ruurd als verzorger gaan aansluiten. Op 172 km kom ik het bos uit en zie Anton & Marieke staan mijn buren. Ruurd is aanwezig en vertelt dat er later op de middag weer onweer en eventueel regen is voorspeld. Hij belt voor de zekerheid met Jan Jonkman (Friese weerman) om iets over de verwachtingen te kunnen zeggen. Ik eet en drink en koel mezelf zodat ik weer verder kan. Mijn verzorgingsteam werkt vanaf nu met ijsblokjes zodat de hitte van de middag goed opgevangen kan worden. Ik draag een thermometer om mijn lichaamstemperatuur goed in de gaten te houden en oververhitting voor te kunnen zijn.

Op weg naar Ommen komt een hardloper mij tegemoet. Het is Bernard, waarmee ik in februari een race heb gelopen in de koude Ardennen. Hij loop vanaf hier een flink aantal kilometers met mij mee. Fijn gezelschap omdat er allemaal verhalen voorbij komen die even zorgen voor een vorm van afleiding. Niet veel later sluit ook Alco aan om een stuk mee te lopen, en zijn vrouw Jacqueline staat langs de route. Het openveld en zand van de Lemelerberg is mul en warm. Maar in gezelschap komt er ook meer rust in mijn bewegen. Als we afdalen zie ik in de vertel 2 mensen in de bossen staan. Maren is herkenbaar door haar Frysman shirt en Maik staat er naast.

Ze hebben een enorme verrassing voor mij. De 3 sneeuwballen die ze afgelopen winter hebben ingevroren hebben ze vandaag meegenomen. Op 184km krijg ik 3 sneeuwballen als verkoeling. Het is een ware traktatie en iets wat zich bijna niet laat vertellen zonder dat mensen denken dat de hitte grip op mijn koppie heeft gekregen.

Het is enorm warm maar lukt wel goed om door te lopen. Goed koelen met koude natte doeken, veel drinken en goed om zout inname denken. Het is ook fijn de beschutting van bos en bomen te hebben. Ook verzorger Atze Wiepke is aangesloten. Hij heeft nog wat materiaal zoals waterdichte sokken van thuis meegenomen gezien de eventuele regen voorspellingen. Ook verzorger Tsjeard is op de route aangekomen. Hij staat met Berber en hun zoons Samme en Nyck op de route. Nyck roept van afstand 'do leist earste'. Mooi die beleving van een kind bij een evenement als deze. Het doet me erg goed bekende gezichten te zien, Tsjeard gaat de nacht meelopen dus hem zie ik later deze avond.

Ik loop de Sallandse heuvelrug over richting Holten, bij binnenkomst in het dorp tref ik triatleten die aan het trainen zijn, waardoor ik ook nog bijna verkeerd loop. In Holten plan in een langere stop. Ik heb honger en wil even rusten voordat ik de nacht in ga. Rijst met bouillon nog een heerlijke milkshake, daarna even 30 minuten proberen te slapen.

Als ik weer begin met lopen is mijn doel Laren, ongeveer 14km voordat Tsjeard aanhaakt voor de nacht, een mooi focuspunt om weer in het ritme te komen.

Bij Markelosebroek op 219km loop ik langs het water en kom ik uit de bosjes bij een weg.

Op de brug over het water staan een grote groep jongeren met hardstyle muziek. Als ik ze passeer en groet beginnen er spontaan 3 te rennen. 2 gaan mij snel voorbij maar haken enkele meters verder ook weer af. De 3e rent op slippers in zwembroek naast en houdt een biertje in zijn hand. Hij vraagt hoelang ik al onderweg ben? Als ik vertel dat ik op 220km zit kijkt hij me verbaasd aan en vraagt; hoever moet je nog? Ik antwoord dat Maastricht, de St. Pietersberg mijn eindpunt is. Hij wil nog veel meer weten maar vertelt ook dat hij afgelopen week hardloop schoenen heeft gekocht en dus ook aan hardlopen doen. In gesprek loopt hij al gauw 600m met mij mee. Hij wenst me succes en keert om, dat zijn enorm mooie en verrassende momenten tijdens een tocht als deze.

Nacht 2.

Zodra ik bij Laren aan kom maak ik me klaar voor de 2e nacht. Tsjeard staat klaar om mij te begeleiden, ondertussen ben ik bijna 30 uur onderweg. Verderop onweert het al maar het lijkt tot noch toe droog te blijven. Het is fijn Tsjeard bij me te hebben, we hebben al vele kilometers samen gelopen en de ervaring van hem helpt goed in het doorkomen van de nacht. Hij draagt voeding voor mij bij zich zodat de anderen in de camper ook wat langer kunnen rusten. Beide houden we erg van de stilte van de nacht en kunnen het samen goed pratende houden over allerhande onderwerpen. Het onweer lijkt steeds weer op te lossen zodra wij in de buurt komen. Het is wel te zien dat hier de voorgaande nacht veel water is gevallen. In de bossen valt het mee met de plassen. Deze nacht is wel een zombie nacht. Er komen veel zeurende pijntjes omhoog en ik zeur zelf ook een beetje, ook mijn darmen spelen in de ochtend op en ik moet een aantal keer wat lozen. Tsjeard weet mij steeds positief te sturen en begeleiden zodat de negatieve gedachten niet de overhand hebben. We hebben onderweg wat lol omdat ik mijn rug rek aan wegwijzer bordjes.

Het is moeilijk om goed te blijven oriënteren, ik weet niet goed waar ik op de route ben en welk dorp het volgende is. De kilometers tikken weg al is het lang zo snel niet meer als de eerste avond, ook de warmte krijgt invloed. Tsjeard loopt tot in de ochtend mee, daarna neemt Atze Wiepke (AW) het over met de mountainbike. Ook dat is fijn want met een racevest aan kan hij verschillende soorten voeding bij zich hebben en ben ik voorzien van wat ik nodig heb. We gaan gelijk een stukje Duitsland in om daarna een lang stuk langs de Rijn te lopen op weg naar de eerste pond bij Millingen ad Rijn. Een enorm warm stuk vol in de zon bovenop een dijk. Dat kost de nodige energie en pas aan de andere kant van de Rijn hebben we weer een verzorgingspost. Toch is het zoeken naar verkoeling, wat water halen onderweg en een raketje doen hun werk. Een kleine 10 minuten voor de pond vertrekt komen we aan. We treffen een stel dat ook donderdag gestart is op het Pieterpad, maar dan per fiets. Ook dit gebeurt veel onderweg, een kort praatje met wandelaars van het Pieterpad.

Als we de overzijde hebben bereikt is het zoeken naar de camper. Helaas staat deze veel verder op de route dan verwacht en neemt in mijn hoofd en lijf de irritatie toe. De warmte krijgt veel vat op mij en koelen is hard nodig. Het verzorgingsteam staat op vaste punten voorafgaand bepaald, voor nu is dit een te lang stuk waardoor ik wat meer ga zwalken en me uitgeput voel. AW belt met Anja om te horen waar ze staan. Voor hen was het een lange omweg om over de Rijn te komen met ook boodschappen en tanken zijn ze er maar net. Ik neem een wat langere rust om weer even te koelen en me ok te voelen. De weg waarop we staan is de grens van Nederland en Duitsland. Ondertussen zijn we de mentale 300km grens gepasseerd, dat helpt enorm omdat het dan toch een soort van aftellen in het hoofd is. Nadat we weer begonnen zijn is het een enorm lang stuk door een weiland wat moeilijk te belopen is. Dit is het meest vervelende, omdat de ondergrond niet vlak is en dit na deze afstand belastend is voor de enkels, ook is het gras hoog en daarmee is het steeds wisselen van pad. Ook na dit stuk is het weer even over de grens met Duitsland en even later weer terug. Het gebied veranderd weer, meer open landschap en iets minder bos gebied.

Hoewel dit nabij Nijmegen alweer totaal anders is. Justus staat hier en draagt zijn milkshake bij aan de verzorging. Hier is ook een watertap wat heerlijk is om even het hoofd te koelen en de pet nat te maken. Andrea is ook weer als support gekomen. Richting Groesbeek is het voor AW pittig. Het gaat even stijl omhoog met de nodige trappetjes, smalle paadjes vol met brandnetels. AW weet goed hoever het is tot het volgende punt. Het is enorm warm en dat heeft veel impact. Ik moet onderweg even in het gras liggen om even rust te vinden. Dit is niet handig omdat ik dan niet vooruit kom en duurt het alleen maar langer voordat ik bij de verzorging ben. Toch doorzetten naar Groesbeek naar de verzorging om goed te koelen. Op dit punt is de lijdensweg al wel echt begonnen. Door Groesbeek heen is warm, er is geen wind en de zon staat vol op de stenen van de straat. Bij kilometer 321 is de camper. Ook Stefan, Anna Jetske en hun kinderen Saar en Tijs zijn er, dat is fijne afleiding. 3 minuten de ogen dicht in de stoel om interne rust te vinden en de vermoeidheid even toe te laten. Na een iets langere stop begin ik weer. Elke keer als ik weer begin met lopen en 2 stappen heb gezet moet ik plassen. Het is bijna lachwekkend dat het me elke stop weer overkomt. Maar een ritme is een ritme en blijkbaar drink ik genoeg naast dat ik ook veel zweet. Het is 10 kilometer tot de volgende verzorging. Als ik net een kilometer onderweg ben merk ik dat mijn rechterkuit toch stijver voelt dan goed is. Ik bedenk we dat ik vergeten ben de sportbalsem te smeren, wat ik tot die tijd consequent deed.

Deze 10 kilometers zijn moeizaam omdat het tempo door mijn kuit erg terugloopt.

Als ik eindelijk aan kom bij de camper is dit een diepte punt in de tocht. Mijn kuit voelt erg vervelend. Ik verzorg deze en besluit dat andere schoenen mogelijk kunnen helpen, ik kan bij het theehuisje even naar het toilet en probeer met rekken, masseren, tapen de kuit soepel te krijgen. Ik twijfel enorm of ik wel verder kan op deze manier. Ik wil verder maar heb mijn lijf en een vorm van soepel bewegen daarbij nodig.

Er ontstaat een enorme error van frustratie in mijn hoofd. Ik bel met Stefan, hij heeft met zijn fysiotherapeutische expertise mogelijk nog tips. Het kalmeert me weer iets na alle acties ingezet te hebben besluit ik weer verder te gaan. Ik wil niet hier en niet nu stoppen.

Dit moment is een te markeren moment in de tocht. Vooraf weet je dat je zware en pijnlijke momenten tegen gaat komen, maar als deze er dan echt zijn is het verleidelijk ze uit de weg te gaan door toe te geven. De gedachte om toch vrede te gaan krijgen met de pijn die ontstaat en waarschijnlijk tot de finish niet meer weg zal gaan is de echte uitdaging. Het helpt dat het nog 14km is tot de volgende pond en ik deze nog voor sluitingstijd kan halen. AW heeft besloten nog 1 blokje mee te gaan en ik zal de laatste 4km tot de pond zelf moeten afleggen. Het lopen begint moeizaam maar ik vind ergens weer ritme en de andere schoenen leveren ook een fijne andere stand van de voet op. Het knopje gaat om en ik wil bij de finish komen waarbij ik echt wel bereid ben wat pijn te lijden. Gelukkig is dit stukje route met de avond zon ook erg mooi. Slingerend door de natuur. In Gennep de verkoeling van een water tappunt en door. Ik weet weer ritme te vinden en knal door. Helaas betekent dat voor mijn verzorgingsteam dat ze de avond maaltijd vlot moeten nuttigen en haastig weer naar mij toe omdat er ineens weer tempo in zit. Ik maak er een korte stop van omdat ik de pond wil halen. Ik dank AW en Andrea en vervolg het laatste stuk naar de pond weer even solo. Als ik Afferden inloop hoor ik verderop dat er op groot scherm gekeken wordt naar het Nederlands elftal en zie veel mensen in oranje kleding over straat gaan.

Ruurd staat al op me te wachten bij de pond. En aan de overzijde staat de camper. Ik heb het gered binnen de tijd en ook de pijn aan mijn kuit is afgenomen.

Aan de andere zijde van de Maas neem ik de ruimte voor even goed eten, een voeten badje en blaren prikken, ook ga ik nog even 30 minuten slapen.

Nacht 3

Na het rust moment tape ik mijn voeten opnieuw in. De druk is van de blaren af, schone sokken aan en alles opnieuw insmeren. Stefan van der Pal is ondertussen aangekomen samen met mijn vader. Stefan gaat de nacht met mij doorlopen en mijn vader zal Anja ondersteunen in de camper. Ruurd blijft aanwezig omdat hij bij de volgende pond oversteek als veerdienst met eigen pond gaat fungeren.

Met nieuwe energie begin ik weer met lopen. Kort slapen geeft even rust op de spieren en eten heeft tijd opgenomen te worden. Het is fijn en vertrouwd Stefan aan mijn zijde te hebben. Zijn ervaring met lange tochten en oncomfortabele situaties kan mij helpen. Het nadeel is dat het vannacht zeker ook weer gaat regenen. Dus goed anticiperen is belangrijk. De eerste kilometers lopen redelijk gemakkelijk en al gauw heb ik weer een goed ritme te pakken. Wat helpt is dat het eerste gedeelte over asfalt is en de enkel en kuit weer stabiel voelen ook al zit er wel wat last en zwelling in. Niet veel later lopen we weer onverhard verder. Voor mijn vader is het ook even in komen in de verzorging vanuit een camper die al ruim 2 dagen uitgewoond is.....

De zandpaden in het bos zijn wat mul en lopen daardoor zwaar, op die momenten is het toegeven en blijven voortbewegen. Stefan coacht mij de nacht in en door. Waardoor we wat kilometers afleggen. Ik heb mijn zeur momenten die Stefan weet om te buigen naar iets positievere gedachten. Het mooie van mijn verzorgingscrew is dat Tsjeard ook de ervaringen vanuit de voorgaande nacht heeft gedeeld. Het verzorgingspunt op 380km is het moment dat het gaat regenen en wederom onweren. We hebben contact met Ruurd die bij de Maas bij Grubbenvorst aangekomen is. Hij geeft aan nu niet het water op te kunnen ivm de veiligheid vanwege het onweer. We besluiten wel die kant op te rennen wat nog ruim een uur duurt. Ik trek regenkleding aan om te voorkomen dat ik wederom helemaal nat regen. Toch is dit niet helemaal nodig en is de kleding net wat te warm. Stefan wordt al gauw een pakezel voor regenkleding. Toch kunnen we redelijk doorlopen en komen aan bij het punt waar we de Maas over gaan. Ruurd is gaan slapen. Wij nemen in de camper een langer rust moment om de regen en het onweer af te wachten. Na ruim een half uur kunnen we in het opblaas bootje van Ruurd met elektromotor. Prachtig te zien hoe Ruurd dit geregeld heeft en we de Maas over gaan. We kunnen de weg vervolgen ik ben bijna 58 uur onderweg op dit moment. Na de oversteek moeten we een lang stuk door een weiland lopen door het gras, dat gaat me niet goed meer af. Het geeft teveel druk op de kuit dus deze stukken wandelen we. Ik doe uitspraken als 'het beste is er wel af' Stefan corrigeert mij en benoemd dat ik nog steeds vooruit ga wat het meest belangrijk is. We lopen in de vroege ochtend Venlo in. Een van de opdrachten die ik Stefan meegegeven heb ik de ogen op te houden voor dixi's langs de route. Er staat een prachtig exemplaar in Venlo die we even gebruiken. Daarna lopen we het centrum door tussen de zwervende, dronken of onder invloed zijde mensen zo tegen 6 uur in de ochtend.

Weer even een verzorgingsmoment is ook welkom, ik ben toch minder goed gaan eten en heb wat meer warmte en energie nodig in het lijf. Het is ook wachten tot de zon echt doorbreekt. In Venlo kom ik nog een mooie slak tegen op de weg die ik in de berm zet.

Na een moment verzorging gaan we een langer stuk zonder verzorging in. We lopen op de grens van Nederland en Duitsland, een nagenoeg recht stuk gravel door de bossen. Het tempo gaat steeds ietsje harder 5'30 of iets sneller is het cruise tempo. Dat komt door de steek muggen die hier dwars door het t-shirt heen prikken. Elk moment van even stil staan is besprongen worden door de muggen. Het is kort drinken en dan gelijk weer verder.

Het is een goede motivator en zoals Stefan en ik fantastisch zwijgzaam achter elkaar kunnen lopen. We treffen bij een punt in het bos nog 2 hardlopers die ons wijzen op een waterpunt.

Stefan kan lang mee en we lopen een tijd in het ritme door. Swalmen voorziet weer in een dixi. Daarna begint de warmte van deze zondag ook zijn intrede te doen. In de bossen is het wel te doen, maar door de regenval is de luchtvochtigheid hoog en voelt het drukkend. Bij Roermond is er weer een punt waar de warmte enorme greep heeft en de verzorging lang duurt. Een Subway biedt uitkomst met cola en chips, zout en koud drinken. Ook de sproeier van de tuinman is een welkome verkoeling. Dit is ook het punt dat ik het verzorgingsteam aanspreek om de tussenstops op kortere afstanden te doen. Nu drijft het me teveel tot over verhitting en het ik te lange stop momenten. Hierna lukt het hun te halveren daardoor ontstaan er korter stopmomenten en blijf ik beter koel.

Voorbij Montfort stopt Stefan. Hij is ruim 12 uren met mij op pad geweest.

Ik ben hem erg dankbaar voor zijn coaching, samenzijn en verzorging.

Verjaar- en vaderdag. De laatste 60km van de route neemt mijn vader plek aan mijn zijde op de fiets.

In mijn hoofd ook een belangrijke brug in het record. Destijds deed Addie zijn recordpoging ter nagedachtenis aan zijn vader die het Pieterpad gelopen had en daarvoor overleden was aan kanker, hij haalde geld op voor kwf. Nu loop ik, maar dan met mijn vader die zonder mij niet op het Pieterpad geweest zou zijn. Met zijn 70 jaar is het knap dat hij aan mijn zijde fietst nadat hij afgelopen nacht ook al de verzorging vanuit de camper op zich genomen heeft. Ook voor hem is het een prestatie aangezien hij 2 jaar geleden ook gediagnosticeerd was met een vorm van kanker. Het is die betekenis die het lopen van dit traject ook weer extra betekenis geeft.

De warmte is sterk aanwezig. Elke keer in een dorpje of stad is dit enorm voelbaar. Het duurt tot aan Sittard dat ik eindelijk mijn gewenste raketje krijg. Dat zorgt voor een boost. Ook nog cola onderweg halen en zo snel mogelijk de stad weer uit de bossen en velden in.

In dit gedeelte van de route zitten nog steeds wat klimmetjes, singletracks met dichte begroeiing (brandnetels en ander steekgespuis). We zitten al ruim in de laatste marathon.

Ik vlieg nog behendig over de slingerende paadjes omhoog en naar beneden. Dalen gaat vlot en ik besluit beneden even te wachten op Willem. Dat duurt even en als ik hem zie zit zijn rechterarm onder het bloed. Ik schrik en bedenk me dat ik het record los ga laten, het is niet de bedoeling dat anderen geofferd worden in mijn sportpoging. Mijn vader geeft aan dat het wel mee lijkt te vallen, hij is met zijn arm op het smalle paadje langs prikkeldraad gegaan en dat heeft hem even lelijk te pakken. Hij geeft aan dat hij verder kan. We vervolgen het tempo richting de verzorging. Daar even kijken naar de wond en spoelen, het lijkt mee te vallen. De energie is nog goed, korte stops en dan koelen, wat vla, cola, broodje of reepje water en door. Zo snel mogelijk weer in het ritme terug. Het loop ritme in dit gaat weer steeds sneller. In de grotere steden en dorpen is het af en toe het tempo terug omdat warmte hier meer greep heeft. Bij Susteren staan Aant en Jellie (de ouders van Tsjeard) zij hebben het smalste stukje Nederland gekozen als plek van aanmoediging. In Sittard neem ik cola op het plein. Het gevoel komt steeds sterker in een focus. Ik wil het nu uitlopen en reken in mijn hoofd. Het record kan nog steeds maar dan moet ik wel door blijven lopen. De beklimmingen in het glooiende Limburg tellen wel mee, dus omhoog is het wandelen maar daarna weer ritme in rennen vinden. Het nadeel van 3 dagen onderweg zijn en het eetpatroon dat ik nu heb is dat ik enorm vaak naar de wc moet.

Vaak duik ik even de bosjes in en weer door. Als ik in Strabeek aankom staat Ruurd met de bus klaar. Er staan mensen aan de kant aan te moedigen die gehoord hebben dat ik loop. Ze nemen de tijd voor mij en wijzen mij nog even op de schoonheid van hun landschap. De laatste 15 kilometer is in gegaan. Ik loop nog hard en kan de souplesse hoog houden. Mijn vader aan mijn zijde, hier en daar is het verraderlijk glad met drek door de regenval. Op de gravelstroken is het dan weer gasgeven. Na de Bemelerberg loop ik Maastricht in. Dit is nog wel even navigeren maar ook de kilometers aftellen. Omhoog telt wel even is wandelen maar eenmaal op het plateau van de St. Pietersberg neem ik het ere ronde gevoel mee. Een paar kleine stopjes met een verfrissing en zo loop ik naar het uitzichtpunt toe.

De sereniteit van de aankomst, Anja en Ruurd staan me op te wachten en mijn vader fietst achter me. Ik voel opluchting en een gevoel van dankbaarheid ontfermt zich over mij. Ik besef het als ik het eindpunt aan raak. Ik voel enorm veel emotie in een vorm van sereniteit in mijn lijf. Het komt er niet uit maar nestelt zich vooral in mij.

Pas enkele dagen later heb ik op momenten dat ik even alleen ben meer emotie die omhoog komt. En lijkt het besef pas echt in te dalen.

In 76u33m52 heb ik in totaal 504 kilometer afgelegd en daarmee het oude record op het Pieterpad verbroken. Ik ben trots op mijzelf in het durven aangaan en najagen van dit avontuur. Natuurlijk niet alleen maar met mijn geweldige verzorgingsteam. Willem, Stefan R, Atze Wiepke, Ruurd, Stefan vd P, Tsjeard, Johan, Justus en natuurlijk Anja. Zonder jullie was dit niet gelukt. Ik ben jullie enorm veel verschuldigd en ben tevens blij dat jullie dit met mij wilden delen. Het is indrukwekkend wat je met elkaar beleeft en doormaakt. Ook voor het verzorgingsteam is dit een enorme aanslag en prestatie.

Daarnaast dank ik alle mensen die mij aangemoedigd en gevolgd hebben. Het is indrukwekkend te horen hoeveel dit gevolgd wordt.

Ik heb het record op mijn naam staan, dat mag niet af doen aan de prestaties van mijn voorgangers. Ook hen dank ik in het voorgaan van mij en daarmee het zijn van een bron van inspiratie.

FKT overzicht Pieterpad (Netherlands) | Fastest Known Time FKT persoonlijk Jort van Zutphen - Pieterpad (Netherlands) - 2026-06-21 | Fastest Known Time

Trackingspagina Jort van Zutphen Pieterpad - Legends Tracking

Onderaan plaats ik foto's die gemaakt zijn tijdens dit avontuur. Zodat er een indruk te vormen is van een belevenis als dit......

Als laatste dank ik mijn sponsoren: Runpoint en Mizuno voor lastminute materialen en voeding. Studiosmids voor het bedrukken van de kleding. Stefan in de begeleiding hier naar toe. Topfysio in de preparatie vooraf en herstel naderhand.