Legendstrail 2026 een illusie rijker.

Het valt me op dat ik elke keer weer iets weet te vinden wat mij die diepere ervaringen gaat brengen. Het lijken wel de polen van een magneet die elkaar blijven aantrekken en soms net zo hard weer afstoten. Ruw, concreet en soms onvoorspelbaar. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik in de omstandigheden verkeer dat je zowel fysiek, mentaal en sociaal deze uitdagingen op sportief vlak aan kan gaan. Dat ik de vrijheid geniet van het maken van een vrije keuze in het aangaan van een overlevingstocht en er niet door een machthebber of dictator in gedreven wordt. Dat mijn lichaam al zolang met me mee groeit en steeds blijft herstellen van elke uitdaging, ook dat zal niet voor altijd zijn en prijs ik mezelf gelukkig zolang dit zo werkt. Dat ik omringt wordt door lieve warme en zorgzame mensen die mij niet remmen in wat ik doe maar naast me blijven staan zelfs als ze daarvoor ook de bereidheid moeten opbrengen om een weekend en wat nachten door te buffelen. Dat zijn enkel nog maar voorwaardes die een voorrecht vormen voor deze races.

Knap dat ik voorafgaand aan deze race of beter gezegd overlevingstocht bij mezelf heb opgemerkt dat het me veel spanning en toch ook angst inboezemde. Naast dat ik veel ultra ervaring heb, ben ik nog vrij onervaren in meerdaagse trail avonturen waar hoogte meters, variatie in ondergrond en slaapdeprivatie ook een grote rol in uitputting spelen. De spanning en angst heb ik toch steeds weten te benaderen als bereidwilligheid in het aangaan van deze tocht en daarmee ook de bereidwilligheid te kunnen falen in de voltooiing ervan maar er ook altijd waardevolle ervaringen uit wil halen. Soms ben ik daarin hard en streng voor mezelf, dat zorgt deels voor scherpte en ambities maar aan de andere zijde ook wel voor ruimte voor plezier. Vergevingsgezind zijn aan mijn onvolmaaktheden is een les die ik hebt opgedaan deze 4 dagen. Ik ben niet gek of dom, ik weet goed wat ik zoek. Daarnaast kom ik ook tot besef dat niet alles overzien kan worden en dat het me weer terug mag brengen naar de taken in het hier en nu. Vooraf in gesprek met Sam Bracke gaf ik dat al eerlijk aan, dat ik niet goed wist waar je nu werkelijk aan begon. Mijn materiaal had ik goed op orde, door te luisteren naar adviezen en tips van ervaren mensen (Irene, Robin, Addie) heb ik voorafgaand de juiste benodigde spullen verzameld. Het gebrek aan specifieke trainingservaringen met het materiaal en omstandigheden was in het eerste segment van 66km te merken. Ondanks dat ik goed behouden in mijn tempo bleef was mijn hoofdlampje al vrij snel leeg omdat ik de verkeerde stand gebruikte. De stress die dit geeft vanuit kritisch denken op mezelf is zonde, ergens duurt het 2 uren voordat ik het knopje heb weten om te zetten en mezelf weer rustig kunnen maken en een praktische oplossing bedacht in het moment. Ik mag daarin zorgen dat als je teruggeworpen wordt op mezelf en mijn vaardigheden dat ik niet blijf hangen in negatief denken maar juist in praktische oplossingen in het moment. Maak van dat domme foutje dan toch maar een snel geleerde ervaring.

Dat ik als hardloper vanaf de weg kies voor een tocht buiten de paden is op zijn minst gezegd gedurfd. Alle ervaringen die gaan over ritme, snelheid en techniek zijn ineens niet meer van toepassing. Alle kilometers duren vele malen langer vooral als ze omhoog gaan, door de sompige drek, buiten de paden, in het water, over losse stenen, in rivierbeddingen. Als deze segmenten speciaal voor deze race ook aaneengeregen en daarmee uitzichtloos lang gemaakt worden gaat het tussen mijn oren zitten. Ik kijk vooruit naar de warme prak op de eerste checkpoint (CP) maar in de praktijk is dat nog vele uren uitgesteld. Dat nestelt zich tussen mijn oren en gaat als ongedierte aan me knagen. Als ik dan uiteindelijk CP1 bereikt heb en al lange tijd denkt aan uitstappen omdat dit niet voor mij lijkt te zijn, vind ik het best knap dat ik mezelf herpak en toch weer moedig voorwaarts gaat. Ik vraag me dan af of het contact met de vastberaden en betrokken vrijwilligers de mens en de veerkracht weer in me aanwakkeren en motiveren het volgende schijnbaar eindeloze segment aan te gaan. De openheid en positieve sfeer van de omgeving is voor mij een belangrijke bron en dat weten deze vrijwilligers goed aan te spreken. Opgeven en uitstappen zijn de verboden termen, al het andere kun je aan deze fantastische mensen vragen. Op CP1 heb ik met medelopers contact dat sterkt mij maar ook de ander. Ik hebt contact met Onno, ook met Bernard ben ik goed afgestemd en Werner en jij hebben ook een goede invloed op elkaar en spreken af op Texel samen die Skuumkoppe te pakken. Omdat CP2 maar 45 km verder is en dat aanzienlijk korter is dan het eerste segment is het mooi dat ik weer op pad ben gegaan. Van genieten is vooralsnog geen sprake geweest, dat is jammer en niet een helpende waarde. Van wandelen word ik niet echt blij en laat dit nu net de race zijn die een beproeving vormt op dat gebied. Wel verzorg ik mijzelf goed in de CP, zowel met eten als mijn voeten. Die zien er goed uit en ik voorzie ze van nieuwe tape zodat ze nog veel langer mee gaan. En natuurlijk kom ik ook mezelf in dit tweede segment enorm tegen omdat er veel hoogte meters in combinatie met een rivierbedding meespelen. Wederom nestelt het ongedierte zich tussen mijn oren en wordt het een uitzichtloos bestaan waarin geen ruimte voor fijne momenten is. En natuurlijk kom ik er na een tijdje achter dat ik mijn rugzak niet goed dicht heb gedaan na het CP en ik daardoor 2 regenbroeken ben verloren. Dat is alleen maar meer voer voor het ongedierte in mijn kop en mijzelf tot last zijn. Heb ik Anja al bedankt voor haar vele aanwezigheid op de route van deze monstertocht? Nee? Ondanks dat ze niets mag aanreiken of ondersteunen in de verzorging mag ze wel aanwezig zijn en gelukkig voor mij doet ze dat ook. Knap dat ik ook het vertrouwen in de andere lopers niet ben verloren. Sportieve strijd hoeft helemaal niet meedogenloos te zijn, dat is het parcours namelijk al, mijn medeloper Kristof de Cauter heeft onderweg mijn broeken gevonden en meegenomen en positiviteit zich weer onderdeel van mij maakt. In CP2 lukt het me steeds beter mezelf te hervinden en daarmee een bron van volharding, goede verzorging door mijzelf en de ondersteuning van fantastische vrijwilligers. Het onderlinge contact met deelnemende atleten kun ik ook steeds beter vinden en dat maakt me meer opgetogen en bereidwillig. Heerlijke curry, goed eten en drinken en ik tank weer energie.

Het Segment naar CP 3 is 49 km en ga ik ook maar weer aan. Ik ben niet bereid om het weinige plezier en genieten nu als reden te zien te stoppen. Wie weet komt het nog? Zodra ik weer op pad ben start ik een mooi traject van een ruime kilometer door de blubber direct maar weer met beide benen diep in de grond. Ook dit segment is net weer ander dan de vorige, op weg naar Trois ponts is het klimmen stijl omhoog en direct weer dalen en vervolgens weer direct omhoog. Het alleen lopen maakt ook dat ik niet makkelijk terug kan vallen op een ander. In de nachtelijke uren is het stil en soms wat eenzaam, zeker als de route moeilijk te vinden is. Nadat ik voorbij het tussen checkpoint weer de donkere bossen in loop en de weg niet kan vinden en meer dan 5 minuten op dezelfde plek heen en weer beweeg volg ik uiteindelijk uit frustratie de lijn op mijn horloge dwars door alle dichte dennenboom begroeiing, braamstruiken en los hout ik ben het zat te dwalen, ik wil vooruit. Uiteindelijk kom ik op CP3 aan en kan wederom een warme maaltijd genieten. Het gezelschap is wederom hartverwarmend en ik kies ervoor even een uurtje te slapen om zo beter de nacht door te kunnen komen aangezien ik ruim 30 uur onderweg ben plus de reisdag zo’n 12 uren vanaf opstaan.Ik spreek met Bernard af in de CP dat we samen weer op pad gaan. Na alle zaken weer op orde gebracht te hebben. Het is ruim 70km naar CP4 en verloopt via de Hoge Venen.

Na de start is het een ander gevoel. Het in gezelschap zijn maakt het aanzienlijk leuker. Zelfs al is dit voor nu qua segment eindeloos lang en ver. De aanloop naar de Hoge Venen is steeds kouder en qua weer minder prettig. Het gaat regenen en de wind neemt flink toe. Grote stukken sneeuw en water. Op de Hoge Venen is er weinig beschutting tegen de elementen, het water is diep en de ondergrond moeilijk begaanbaar. Ook wandelen wordt hier vertraagd door de sneeuw. De kou en vermoeidheid trekt in het lijf, toch is en blijft het naar elkaar om kijken een mooie eigenschap van atleten onderling en brengt je echt verder. Na lange taaie stukken komen we aan bij het schijnbare eindpunt van de Hoge Venen. De checkpoint met soep en koffie is prettig maar nog niet genoeg. Het naast gelegen restaurant gaat net open en we bestellen wat warme versnaperingen en drogen de kleding voor zever het lukt. Daarna weer verder. Nog steeds regen en sneeuw. Dan maar stug door sjouwen in de slush. Gedurende dit 2^e gedeelte van het segment begin ik wat meer last te krijgen van mijn scheenbeen. De spier/pees voor het aantrekken en strekken van mijn voet wordt langzaam stijf. Het laatste gedeelte lopen we met 4 lopers samen. Hoe dichter bij de CP hoer sneller ik begin met lopen. Wandelen gaat zeer moeizaam maar joggen lukt daarentegen wel goed. Ik zie het vervolgen van mij tocht somber in met een moeizame scheen. Zodra ik aankom in CP4 neem ik eerst wat eten en trek droge kleren aan. Daarna een uur slapen en pas daarna zal ik beslissen of ik verder kan. Na een uur slaap voelt het aanzienlijk beter en als Francois ook nog even masseert en de voeten intaped besluit ik nogmaals mijn weg te vervolgen. Bernard is ondertussen al wel verder gegaan. Ik vertrek samen met Onno en met ons Bert en Frank. De vermoeidheid tikt er nu ook wel in. Nadat we in het dorp via een tunneltje en onder een brug door verlaten en tussen de bomen omhoog gaan, blijft mijn brein blijkbaar hangen onder de brug en heb ik het idee dat ik de hele tijd onder een brug loop door het zwarte van de hemel boven mij en de bomen als betonnen pilaren naast mij. Ik krijg het niet goed bij zinnen die waarneming te doorbreken. Ik verlies de aansluiting met Frank en Bert. Met Onno loop ik tot in Spa waar de last van mijn scheen terug is. Ik zie niet goed in hoe ik de komende 55 km moet doorkomen waarin bewegen steeds moeizamer gaat. Dit is het punt dat ik Onno succes wens in zijn vervolging en ik rustig afdaal naar de auto van de organisatie en besluit niet verder te gaan.

Ondanks teleurstelling van het niet continueren is dit voor nu het besluit dat het beste past. Ik ben 59 uur onderweg en daarmee nog nooit zolang onderweg geweest en dat in deze omstandigheden. Ik ben niet bereid mijn lijf stuk te lopen terwijl ik ook nog andere uitdaging heb staan. Ook heb ik de cut-off tijden al redelijk dicht op mijn nek.

Het was een zwaar maar groot avontuur wat ik vooraf niet op deze manier voor mogelijk had gehouden. Ik heb vele mooie nieuwe mensen leren kennen. Dat is het voorrecht. Samen mogen lopen en ook alleen. De zorgzaamheid ervaren van de legendary vrijwilligers in de CP’s die echt meer dan goud waard zijn. Dat heeft mij telkens een stapje verder gebracht en motivatie gegeven waar ik het zelf kwijt geraakt was. Ik wil mijn diepe dankbaarheid naar jullie uitspreken. Aan mijn mede atleten het diepe respect in het aangaan en zelfs finishen van dit evenement het groepje finishers is klein en telt maar 21 personen.

Iedereen die heeft geholpen in de voorbereiding om hier te kunnen staan. Dank aan Runpoint voor het goede materiaal daar heeft het zeker niet aan gelegen. Anja dank voor je steun aan het parcours, in de drek en sneeuw was je er voor mij, fijn dat ik op je kan rekenen in deze momenten.