De Zestig van Texel is als een Schapenboet vol ontmoetingen en ervaringen.
- 30 mrt
- 7 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 31 mrt
Editie 18 van de Zestig van Texel en mijn 3e deelname aan deze wedstrijd met historisch karakter.Begonnen als loop rond het eiland van 60km later werd daar in de jaren ‘90 de afstand van 120km aan toegevoegd.
Vriendschap #1 familie Op vrijdag eind van de middag rijden mijn ouders, Anja en ik de veer af en het eiland Texel op. Het is een andere vorm van thuis komen. Wat toch het meest te maken lijkt te hebben met de persoonlijke ervaringen die ik hier op het eiland heb liggen. Aangekomen bij het huisje worden we verwelkomd door mijn broertje Ian en zijn gezin. Het is niet alleen voor mij weer het aangaan van een nieuwe ervaring dit weekend maar zeker ook voor die glinsterende nieuwsgierige kinderogen waar het hardlopen écht van ondergeschikt belang is.
Vriendschap #2 gemeenschap De zaterdag staat traditiegetrouw in teken van lezingen, ontmoetingen en voorbeschouwen. Zo’n loopgemeenschap bestaat vooral uit veel bekende gezichten waar elke keer weer nieuwe aan toegevoegd worden. Een deel daarvan zijn de lopers het andere deel vrijwilligers en betrokken personen. Tegen het einde van de ochtend arriveert Jaapjan, met hem heb ik destijds mijn hbo studie gedaan, maar sinds 2022 via de zestig van Texel elkaar her-ontmoet en samen ultra avonturen beleeft. Jaapjan doet ook mee aan de 120km en mee in ons familieverblijf, inclusief touwspringen, tennis, handstanden en radslagen. In de middag bij de Stay-ok vindt het programma met presentaties en lezing plaats. Als eerst een lezing over opgedane ervaringen en verhalen rond ultralopen van Hans Koeleman. Aansluitend de vertoning van de Andere Tijden sport aflevering over Jan Knippenberg, mede grondlegger van de wedstrijd hier op Texel. Dit wordt door Dirk Jan Roeleven en Jasper ten Berge, makers van de aflevering, samen met de nabestaanden van Jan Knippenberg. Ondanks dat ik deze aflevering al vaker heb gezien blijft het toch een indrukwekkend document over een gepassioneerde hardloper die verder liep dan de meeste lopers. Als afsluiting van de middag geeft Bjorn Parée als sportfotograaf een lezing over zijn connectie met Texel en zijn verdere fotowerk. Daarnaast veel ontmoetingen met andere lopers, Texelaars en organisatie. Dat levert veel mooie gesprekken op over ervaringen van eerder, verwachtingen en betrokkenheid bij elkaars hardlopen. In de avond sloot ook Johan nog bij ons aan, hij zal met Anja mee fietsen als begeleider.
Vriendschap #3 van start tot finish Na een korte nacht met de intrede van de zomertijd en een geplande wedstrijdstart om 04.35 uur. Jaapjan en ik als lopers en mijn vader Willem als mijn fietsbegeleider dit jaar. Ook al is er een vorm van routine bij evenementen met een vroege start het is en blijft elke keer weer elke stap in de voorbereiding gedegen te nemen om meer invloed te hebben op een goede afloop. Het niveau van de deelnemers op de startlijst is hoog en dat beloofd dit jaar daarmee een spannende editie te worden. Ook het weerzien van iedereen blijft plezierig aan de ultragemeenschap; Masha, Irene, Sam, Henri, Francois, Rene, Nico, Jeroen, Willem, Harm, Heleen, Bram, Jelle, Arjan, Endy, Leonie, Luuk en vele andere betrokken mensen in organisatie.   Zodra in het donker het startschot geklonken heeft vertrek een lint van lichtjes Den Burg uit richting de Hoge berg. Ik loop daarbij vooraan mee. Mijn doel is gericht op het verbeteren van het parcoursrecord en daar liggen zeker kansen vandaag gezien de omstandigheden. De eerste kilometers verlopen soepel en gaan vlot maar voor mijn gevoel niet te snel. Door 2 sanitaire stops in de eerste 15 km, waarschijnlijk door de kou op de buik, loop ik mooi in 5e positie een minuutje achter de kopgroep van 4. (Erik, Jelle, Masha en Bram). Dat geeft mooi de gelegenheid mijn eigen tempo te lopen en ritme te vinden. Ook het eet ritme te vinden in afstemming met mijn vader op de fiets. Zodra we na 22 kilometer het strand rond de vuurtoren op lopen kan ik voor het eerst even mijn benen en vorm testen. Ik loop gemakkelijk terug naar de kop van de race. Het voordeel is ook dat het strand er mooi hard en vlak bij ligt, al is de wind toch al wel duidelijk voelbaar. We lopen met kopgroepje van 3 (Jelle, Masha en ik) kort gevolgd door Bram over het fietspad vanaf de voortoren richting de Slufter. Ook hier een goede gezamenlijke sfeer. Vlak voor de passage de Slufter in moet ik toch nog even een dixi in voor een sanitaire stop. Wederom in de achtervolging maar ook in eigen ritme. Vooral ook met het oog op de 2 lange stukken strand die we voor het keerpunt moeten afleggen en op de terugweg wederom. Op de strand stukken weet ik dat ik wat kan winnen op de rest. Jelle loopt ontzettend sterk en soepel en had ik op voorhand al aangemerkt als favoriet. Bij de Koog kilometerpunt 38 het strand op en bij 44 km er weer af. Ik loop soepel naar Jelle toe onder toezicht van parasailers die boven de duinen hele stukken mee zweven. Daarna 5 km door het bos en bij Jan Ayeslag (49km) weer het strand op te gaan en de Hors te ronden. Ik loop voorop en bepaal het spoor we lopen samen het strand strand af op 56km de Horspolder in en op 57km weer de weg op richting het keerpunt. Het tempo is hoog en past goed bij de doelstelling. Het keerpunt ronden we onder de 4.30 uur en past goed in mijn vooraf geplande ritme. Jelle slaat een klein gaatje. Op de Hors hebben we een stuk tegen de wind in en komen veel andere 120km lopers tegen. Ook hier positieve aanmoedigingen en begroetingen. Na de bocht op de Hors profiteren we weer van de wind en kan ik weer iets terugkomen. Bij de strandafgang van Jan Ayeslag ben ik nog nabij maar begin toch een beetje te kraken met dat ik even zoekende ben met mijzelf. In het stuk bos moet ik even herstel vinden in tempo. Mogelijk dat de zon die er goed bij is toch wat invloed heeft op de warmte in mijn lijf en het wat lijkt te ontregelen. Het gat is ruim een halve kilometer als we op het laatste stuk strand lopen richting de Koog. Het laatste punt dat ik Jelle zie is in de Slufter. Nu moet de aandacht volledig bij mijzelf om mij te herpakken en mijn doel te behalen en niet in twijfel, onrust en gerommel te vervallen. Dat blijft het mooie maar op dit soort momenten ook het lastige van de ultra afstanden. Focus op goed eten en op de vuurtoren als stip aan de horizon. Het laatste lange stuk 25 km zal voornamelijk in de wind zijn die vanaf dat tijdstip ook sterk zal toenemen. Het lukt me de laatste 20 km weer ritme te herpakken en de focus te leggen op een goed resultaat waarbij vermoedelijk Jelle niet meer te achterhalen zal zijn. De nummer 3 voorblijven is ook een goede focus. Samen met mijn vader tegen de wind in. Ook voor de fietsbegeleider is dit een uitputtende dag. Het fietsen op een veel lager tempo ruim 9 uren lang vraagt veel. Blijf dan maar eens goed warm. Motiverende woorden helpen dan ook goed. Zodra we de Zandkes binnenlopen komt de finish echt dichterbij. Nog 1 lang traject vol in de wind naar Oudeschild en dan door de haven de laatste 5 km in. Ik probeer het tempo wat op te voeren maar de wind is een gedegen tegenstander al probeer ik het meer te bekijken als het liedje van Kouros ‘My friend the wind’. De kilometers tellen rap af en bovenop de Hoge berg vertel ik mijn vader vooruit te fietsen om op tijd voor de finish te kunnen zijn. De laatste kilometer geef ik alles wat ik nog heb en is daarmee ook de rapste kilometer van mijn race. Tevreden kom ik als 2e over de streep in 9.22.34 wat onder het oude parcoursrecord is. Daarbij een diepe buiging en complimenten voor Jelle voor zijn 9.12, zo straf, proficiat Jelle!
Vriendschap #4 alles overstijgend
Naast alle hierboven beschreven doelen zijn er natuurlijk grotere overstijgende thema’s die op vele manieren verbonden zijn aan dit wedstrijd moment. Voor mij vandaag 2 belangrijke zaken die er voor mij toe doen. De insteek van mijn race was een eerbetoon aan Dirk Eelman, mijn fietsbegeleider de afgelopen 2 edities. Hij overleed januari j.l. omringt door de liefde van familie. Op zijn uitvaart heb ik mogen vertellen wat hij voor mij betekende. Vandaag deed ik dat nogmaals maar dan ook als ritueel voor mijzelf. Ik had de foto van Dirk en mij van de editie 2022 op mijn startnummer en bidon geplakt. Zodat Dirk toch samen met mij deze ronde mocht beleven over zijn geliefde Texel. Ik was verrast en vooral vereerd dat Ingrid, vrouw van Dirk, samen met dochter Nancy bij mijn finish aanwezig waren. Vlak voor de finish had ik mijn startnummer losgemaakt en heb deze fier omhoog gehouden bij het passeren van de finishlijn. Samen met Ingrid en Nancy heb ik mijn gevoel gedeeld en kreeg een mooi presentje in de vorm van een keramiek ‘schapenboet’ met een mooi schrijven erbij. Dat geeft grote vervulling en dankbaarheid.
Een andere belangrijk aspect van mijn dag was dat mijn eigen vader Willem de rol van Dirk overgenomen had. Hij had hiervoor speciaal een fiets in elkaar gesleuteld. Het blijft natuurlijk heel bijzonder en niet vanzelfsprekend, al voelt dat soms wel zo, dat je vader je vergezeld tijdens dit soort sportevenementen. Je bent een hele dag dichtbij elkaar en maakt de hoogte en diepte punten mee.
Het 3e element werd een afsluitend moment in de avond. Tijdens de Legendstrail in februari in de Ardennen op CP1 was er een weerzien tussen Werner (winnaar 120km Texel 2017) en mij. Daar aan tafel in de nacht spraken we af op Texel een biertje te drinken. Dit weekend na de wedstrijd hadden we contact om in de avond samen af te spreken in een kroeg in Den Burg. Ervaringen in en op ultralopen maar vooral overstijgend met wat het heeft gebracht in het leven te bespreken. Dit voelt als een bekroning van een prachtig weekend en het thema vriendschap dat ik op doe in al mijn sporten.
Vriendschap #5 samen Uiteindelijk komt alles samen in zo’n weekend. De succes verhalen bestaand naast de verhalen van tegenslagen en verdriet. Het was dan ook jammer te horen dat Jaapjan zijn dag niet had en voortijdig de race verlaten had. Ook Anja had niet haar dag en besloot vandaag de handdoek in de ring te gooien. Gelukkig kon Ian tijdens zijn eerste 60km van Texel krachtig naar de streep rennen. Johan kon gelukkig zijn rol als begeleider van Anja omzetten naar de begeleiding van Ian. De rest van de familie was support aan de route. Vele andere bekenden hebben de streep gehaald en voor zichzelf een mooie prestatie neergezet. Uiteindelijk gaat het altijd om de vriendschap met jezelf, tijdens inspanning en in het slagveld naderhand, te kunnen vinden. Uiteindelijk zal de vriendschap met jezelf je verder moeten brengen in het leven, het liefst ondersteund met alle andere omringende vriendschappen.
Daarin dank ik ook mijn vast ondersteuning door sponsoren, niet direct aanwezig tijdens de race maar indirect op alle andere momenten die het voor mij mogelijk maken dit allemaal aan te kunnen gaan.
Onderstaande foto's door Cees Timmer:
