De ‘ultra’ in de Spartathlon 2026

2 okt

9 minuten om te lezen

En zo sta ik aan de start van mijn tweede Spartathlon. Hoge ambities, veel kilometers in de benen en een gedegen plan. Maar natuurlijk ook met een fantastische crew en support.

Dit wedstrijdverslag ga ik proberen in 2 delen te beschrijven. Als eerst de race op zichzelf met het verloop van de uren en kilometers. Het tweede deel met de kijk op de onderliggende betekenis in de race, laten we zeggen het op het eerste gezicht niet zichtbare en meetbare laagje.

Zaterdagochtend 26 september 2026 6u45

Het afwachten voor de race is begonnen na momenten waarop de spanning even heel hoog opliep ben ik naast Jelle Tielemans in het startvak gaan staan. Jelle loopt ook zijn 2e Spartathlon en we hebben de voorgaande dag afgesproken onze ambities samen te brengen en een groot deel samen te gaan lopen. Het gezamenlijke plan is gesmeed onder toeziend oog van Paul Beckers (Spartathlon finisher in 1992 en Belgisch recordhouder 25u05). Hij is niet geheel overtuigd van ons plan, geeft wel tips en bemoeid zich er verder niet mee.

Jelle en ik matchen qua personen goed, we liepen dit jaar ook samen op Texel en daar is een band ontstaan die we ook vandaag weer voortzetten.

Het is 7.00 uur als het startschot klinkt en we de Akropolis verlaten in het schemer met wat lichte regen. Het weer zal heel anders zijn dan op de meeste edities waar het vaak 35 graden is. Nu is er ook veel regen voorspeld. We blijven bij elkaar en hebben afgesproken rustig te zullen starten en daarmee de energie voor een latere fase in de race te sparen. Zoals altijd dendert een grote groep hard weg door de straten van Athene. Politieagenten houden de kruispunten vrij van verkeer zodat de 400 deelnemers de ruimte hebben. Na 10km Athene uit draaien we de snelweg op, waar een baan afgeschermd is met pionnen. Het is ondertussen harder gaan regenen en dat is erg vervelend want ik wil zo lang mogelijk mijn voeten drooghouden en dat wordt op deze wijze wel heel lastig. Toch is het wat het is en heb je tijdens ultralopen vooral om te gaan met wat er komt, net als in het echte leven.

De Spartathlon route is 246km lang en bestaat uit 75 checkpoints (CP), op een 15 tal van deze CP mag je hulp ontvangen van je crew, in mijn geval Anja en Stefan Rorije mijn trainer. Elke CP heeft een sluitingstijd en haal je deze niet dan ben je uit de race. De eerste 2 'grote' CP waar je ook hulp mag ontvangen zijn scherp getimed en zullen zeker voor stress zorgen bij een grote groep deelnemers. Deze 2 CP zitten op 43 en 79km en zijn dus de eerste punten waarop we de crew zien.

De regen neemt toe en zorgt voor veel waterstromen en plassen op de weg. Ons tempo is goed en de sfeer samen ook. Bij 38km sluit er zelfs een zwerfhond aan die uiteindelijk ruim 10km mee zal lopen. Een vlotte stop in Megara bij CP 12 op 43km en we gaan weer samen verder (inclusief hond). Hier begint de lange kustweg richting Korinthië met nog steeds regen. Halverwege deze route raken Jelle en ik voor een 100m afgescheiden wat nog een aantal kilometers aanhoud maar daarna zie ik Jelle niet meer terug en loop ik alleen verder.

Aangekomen bij Isthmia met de bekende brug over het kanaal van Korinthië tref ik mijn crew weer bij CP 22. Het is droog dus snel shirt wisselen en weer eten mee en nog even de benen in sportbalsem smeren en door het oude Korinthië in.

Tussen de olijfbomen haal ik andere deelnemers in en zet mijn focus op het 100km punt.

Het begint nu al warmer te worden maar zal niet te normale verzengende temperaturen behalen.

Als ik op 92 kilometer Archaia doorkom en verzorging ontvang kan ik gelijk weer verder om het ritme te behouden. Ik aanschouw links toch weer even de tempel van Apollo.

Op 100km is het keerpunt waarna er zuidelijk gelopen word. Vanaf dit punt worden de glooiingen weer hoger. Mijn focus ligt op goed ritme behouden en niet te warm worden want het is nu 15.30 geweest en het duurt nog even voor de zon onder zal gaan. Op CP 35 in Nemea op de helft van de wedstrijd staat wederom een grote verzorgingspost. Stefan smeert mijn benen in en Anja zorgt voor mijn voeding. Ergens heb ik het zwaar maar wil er niet aan toe geven. Er zijn hiervoor al verscheidene momenten geweest dat ik mijn maag geleegd heb. Dat baart me geen zorgen zolang ik daarna weer door kan eten.

De aandacht vanaf nu gaat uit naar de Sangaspas op 160km en aan de voet nog steeds fit te zijn. In mijn hoofd reken ik door dat ik nog erg goed op schema lig. Ik zit nog onder de 11 uren.

De Sangaspas. Op CP 43 in Lyrkeia is het 13 km naar de top van de Sangaspas op 161km met daarin ruim 800hm. Het aanloop stuk is licht glooiend maar gaat al snel via een weg vol haarspeldbochten de hoogte in. Het is ondertussen donker geworden en de lichtjes verraden het nog lange pad te gaan. Ik heb vooraf besloten niet omhoog te wandelen maar te blijven rennen, daar kan ik veel tijd pakken op anderen. De avond of nacht treed langzaam in en is ook te merken aan de dieren. Links van mij in een donker en bossig gebied klinkt het gehuil van wolven. Na de lange klim kom je aan bij 'mountainbase' vanaf hier is het nog steeds 300hm tot de top. Een extra jasje mee tegen de kou en voeding omdat het inclusief klim en lastige afdaling nog een tijd zal duren voor ik mijn verzorgingsteam weer zal treffen. De eerste dame is net voor mij aangekomen op CP 47 en heeft al veel van haarzelf gevraagd. Als ik weer vertrek omhoog haal ik de Indiër in die al langere tijd voor mij liep, hij klaagt over stijve heupen. De Tsjechische dame slingert omhoog en zal nog best een lastige weg te gaan hebben.

Ik kom met veel vrolijkheid boven aan (zie foto's). Eerder in de race ben ik al begonnen met enthousiast verzorgingsposten binnen te lopen en mensen uitbundig te begroeten, positiviteit geeft veel energie terug. Ik trek mijn jasje aan en ga vlot naar beneden want er wachten nog 84 kilometers op mij. De afdeling bestaat uit veel losse stenen en soms net de steil om ontspannen te kunnen rennen. Eenmaal beneden neem ik bij de verzorgingspost iets langer de tijd om te rusten. Achteraf gezien is dit mijn grootste dip en duurde welgeteld 6 minuten schat ik in.

Vanaf nu focus op de finish, ongeveer 82 kilometer en dus gemiddeld 10 km per uur afleggen inclusief rust momenten. Het is nu 22.30, dus met de 8 uren erbij kan ik om 6.30 in de ochtend in Sparta aankomen. Dat is precies op het NL-record en het zal er dus om gaan spannen. Dit laatste gedeelte naar Tegea en daarna Sparta moet niet onderschat worden. De kaart bedriegt met de dalende lijn naar Sparta, er wordt zeker meer gedaald dan geklommen enkel zijn de klimmen lang en repeterend wat het ook erg lastig maakt. Kortom kop erbij en focus naar voren. We gaan nu echt de nacht in dus het scherp en wakker blijven is een belangrijk focuspunt. In Nestani zie ik mijn team weer en krijg te horen dat er een aantal lopers achter mij zitten, de lopers voor mij zitten vooralsnog op te grote afstand voor mij. Dat zal zo zijn maar ik heb een plannetje.

Nestani uit is het een lang stuk tot de de volgende verzorgingspost. Dat geeft tijd om door te lopen. Toch haal ik hier al snel lopers in en zie dat de race voor hen is gaan tellen. Vanaf nu zijn paden en wegen lang, donker en eenzaam. De verzorgingsposten worden vaak door 1 of 2 personen gerund. Even schrik ik omdat er uit de bosjes een 5 tal zwijnen komt gerend, ik check of er niet wat achter mij aankomt. Na Tegea verruilen de kleinere wegen zich voor de autoweg rechtstreeks naar Sparta. Vanaf hier gaat het omhoog, een klim van 9 a 10 km in totaal. Links lopen en mijn lampje goed zichtbaar maken voor de felle koplampen van auto's en vrachtverkeer wat mij tegemoet komt. Persoonlijk vind ik dit het meest lastige stuk in de race. Het is saai en er komt geen eind aan de klim, echt lekker in ritme rennen is er dus nu even niet bij. De tik de kilometers weg, of zoals ik tegen Anja zei de dag ervoor 'na de Sangaspas de boel even afraffelen'.

Mijn koppie blijft goed, maag is erg wisselend maar ik ben prima in staat door te zetten en elk blokje van 10km af te vinken. Ik zet de versnelling steeds meer in en bij 230 verlaten we de autoweg en gaan de lokale weg af naar Sparta. Dit is dalen, en ik ga dalen zoals dat bedoeld is en laat mijn benen de vrije loop. Op naar CP 72 waar mijn crew voor de laatste keer staat. Het ritme is goed en het koppie nog steeds fris. Ik reken uit dat het erg lastig wordt met het NL-record, ik haal ondertussen een atleet in. Bij CP 72 krijg ik een ander shirt en de laatste benodigdheden voor de finish. Er schijnt een atleet vlak voor mij te zitten die langzamer loopt dan ik. De benen weer los en gaan. Ik kom de atleet achterop en denk dat het een Belg is en groet met 'hallo', de Spanjaard schrikt hier enorm van, ik loop hem heel hard voorbij en jaag naar de finish. Alles geven wat er in zit. Met 5km te gaan kom ik Sparta binnen en op 3km voor de streep vlakt het af. Ik zie nog een atleet in de verte maar gezien het vlakke stuk ga ik niet heel veel meer inlopen. Ik zie op mijn horloge dat ik ruim 3' te kort ga komen voor het record mocht ik zo door kunnen lopen. De benen doen blijken dat het dalen er ook ingehakt heeft en de puf is er wat uit. Met 2km te gaan krijg ik de Friese vlag aangereikt en ren ik de ronde door Sparta uit. Ik open de Friese vlag met nog 200m te gaan en zie mijn crew en ouders staan. Ik ben heel gelukkig en loop de treden van het bordes op en leg mijn hand voldaan op de voet van Leonidas.

Een 9e plek, 23u37.15 en 6 minuten verwijderd van het NL-record. Het voelt als ongelooflijk terwijl het nagenoeg de uitvoering van mijn plan was.

Jelle is 4e geworden in 22u03 en heeft het Belgische record verpulverd, wat ben ik enorm trots op hem. Tamás Bódis heeft gewonnen in nieuwe recordtijd van 19u40!

Er is ruim tijd voor een finishfotoshoot met familie, dus dat doen we.

De werkelijke Ultra in de Spartathlon.

Als je mensen vraagt wat ultralopen precies is zullen de meesten zeggen 'alles boven de 42,2km'. Waarmee het zo lijkt te zijn dat je een rekensom doet en 20x5km 100km hardlopen is?! Voor mij zit ultralopen meer in de afstanden waarbij je niet meer kunt terug vallen op de gewone verwachting van het verloop van een race.

Voor mij is ultralopen voorbij kijken aan de prestatie in tijd en positie, de prestatie is alles wat overblijft wanneer je juist dat weghaalt.

Een dag na de race spreek ik met de winnaar van 2025, Radek Brunner, tijdens de race passeer ik hem op 48km en wenste hem succes. Als ik na afloop met hem spreek en hem feliciteer met zijn finish vertelt hij heel mooi hoeveel respect hij heeft voor de mensen die er 34 uur over doen in plaats van zijn winnende tijd van 22 uur op de voorgaande editie. Hij vertelt over zijn gezondheidsproblemen en het advies niet meer te lopen. Uiteindelijk na een aantal weken en een goed gevoel tijdens trainingen toch gestart omdat het lopen een belangrijke basis voor hem vormt. Het zijn deze mensen die de sport sieren of misschien nog beter gezegd de medemenselijkheid.

Sieren en ultra zijn dan ook de mensen die het voor mij mogelijk maken, om mij 24 uur te begeleiden vraagt veel energie en scherpte. Het crew zijn moet niet onderschat worden en is mogelijk zwaarder dan het lopen zelf. Ik ben daarom Anja en Stefan ook enorm dankbaar dat ze deze tijd en energie in mij investeren. Ook mijn ouders die het van dichtbij gevolgd hebben doen een intense investering.

De bijkomende ultra is het teamgevoel van Nederlandse atleten & crews onderling. Ook wanneer het voor sommigen niet gelukt is de race te voltooien blijf je een eenheid, ook hier reikt het verder dan enkel tijd, positie en prestatie. Elke atleet heeft zijn eigen verhaal.

Irene (28u31 NL-record), Mascha (32u21), Steven, Jan, Nico, Wilse (33u53), Rick (31u54) & Iris bedankt voor het fijne samen zijn.

Runpoint, John dank voor het meedenken en leveren van de benodigde kleding en voeding. De betrouwbaarheid en het vertrouwen vormen de basis. Mooi dat het zo samen kan vallen met de materialen van Mizuno.

Studiosmids, dank voor het bedrukken van mijn iconische 2026 Spartathlon shirt in de geest van de wedstrijd.

Topfysio Wommels, Wytske het is fijn dat je fysiek met mij meedenkt en flexibel bent, dat helpt me enorm verder.

Zie hier de finish op youtube: https://youtu.be/6rA0bQQhD5o?si=ArFH5VoerXfqMuAf&t=15528